ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ  ΣΗΜΕΙΩΜΑ  3

Θέμα : Εκτός έδρας μετακινήσεις των διπλωματούχων μηχανικών του δημοσίου

Είναι σε όλους γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει τουλάχιστον δύο νομοθετικές ρυθμίσεις που έχουν στόχο το “εξορθολογισμό”, κατά την Κυβέρνηση, του συστήματος των εκτός έδρας μετακινήσεων. Επειδή, κατά την άποψη μας, με το στρεβλό τρόπο με τον οποίο μέχρι σήμερα ρυθμίζο­νται οι εκτός έδρας μετακινήσεις, πλήττονται ουσιαστικά οι μηχανικοί δημόσιοι υπάλληλοι και κατ΄ επέκταση η σωστή επίβλεψη μελετών και έργων, έχουμε να παρατηρήσουμε τα παρα­κάτω:

1.    Η εργασία του διπλωματούχου μηχανικού είναι άρρηκτα δεμένη με την επί τόπου επί­βλεψη των έργων. Η εργασία αυτή, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να έχει δυνητικό χα­ρακτήρα και να υπόκειται σε περιορισμούς, αλλά επιβάλλεται από:

·           Το συνταγματικό μας ρόλο ως δημόσιων λειτουργών (για τον οποίο έχουμε δώσει όρκο), στο να διασφαλίζουμε δηλαδή το δημόσιο συμφέρον. Άλλωστε η ίδια η φύση των τε­χνικών έργων, επιβάλλει, για την άρτια κατασκευή τους, ταυτόχρονη παρουσία επί τό­που όχι μόνο του εργολάβου αλλά και του επιβλέποντα μηχανικού, ως μηχανισμού ελέγχου διασφάλισης της ποιότητας, ικανού να περιορίσει τις τυχόν αυθαιρεσίες (ηθε­λημένες ή αθέλητες) κατά την κατασκευή του έργου.

·           Τις ποινικές ευθύνες κατά την άσκηση των καθηκόντων μας, τις οποίες έχουμε πλέον δια βίου. Τις ποινικές αυτές ευθύνες έχουμε οι μηχανικοί δημόσιοι υπάλληλοι επειδή το Ελληνικό Δημόσιο χρησιμοποιεί κατ΄ αποκλειστικότητα την άδεια άσκησης του επαγ­γέλματός μας, ζήτημα που αφορά μόνον εμάς από το σύνολο των κατηγοριών των δη­μοσίων υπαλλήλων. Κατά συνέπεια, σε περίπτωση αστοχίας ενός έργου, ακόμη και κατά την απουσία του μηχανικού, αυτός θεωρείται υπεύθυνος και διώκεται ποινικά αυ­τεπάγγελτα, σύμφωνα με τον Ποινικό Κώδικα όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σή­μερα.

·           Το ότι με τη συνεχή και επιτόπια παρουσία μας βελτιώνουμε τις επιστημονικές μας γνώ­σεις, αφού καλούμαστε να δώσουμε λύσεις στα πολυποίκιλα επιτόπου προβλήματα, ενημερωνόμαστε με τις νέες τεχνολογίες και εξοικειωνόμαστε με το αντικείμενό μας, ώστε να συνεχίζουμε να αποτελούμε αξιόπιστο μηχανισμό ελέγχου.

2.    Το Κράτος όχι μόνο έπρεπε να μην περιορίζει, αλλά να επιβάλλει και να πριμοδοτεί τη συνεχή παρουσία των μηχανικών στον τόπο εκτέλεσης των έργων. Η επίβλεψη είναι απα­ραίτητη είτε στα 10, είτε στα 30, είτε στα 50 και πλέον χιλιόμετρα, απαιτεί τις ίδιες προϋ­ποθέσεις και δεν αντιλαμβανόμαστε λογικές που διαφοροποιούν τον τρόπο αποζημίωσης (όπως αυτές των χιλιομετρικών αποστάσεων).

3.    Τη σπουδαιότητα βέβαια της σωστής επίβλεψης δεν είναι δυνατόν να κατανοήσουν οι αρμό­διοι απρόσωποι και ξεκομμένοι πολιτικοί και διοικητικοί μηχανισμοί του Υπουρ­γείου Οικονομικών, των οποίων η άγνοια και η μικρολογιστική λογική οδηγεί στο να νο­μίζουν ότι η οικονομία βελτιώνεται από τον αυστηρό περιορισμό των δαπανών επίβλεψης και όχι από τον περιορισμό των ατασθαλιών των εργολάβων και των κακοτεχνιών ενός κοινωφελούς έργου, που θα τις πληρώσει πολλαπλασιαστικά το κοινωνικό σύνολο ακόμη και με ανθρώπους ζωές.

4.    Η μετακίνηση αλλά και η παρουσία επιβλεπόντων στο εργοτάξιο, σε δύσβατες περιοχές, σε σεισμόπληκτες περιοχές, ενέχουν κινδύνους για τους οποίους οι μηχανικοί είναι ανα­σφάλιστοι.

5.    Η χρησιμοποίηση κατά κόρον ιδιωτικών αυτοκινήτων, αφού το Δημόσιο αδυνατεί να καλύ­ψει τις μετακινήσεις με δικά του μέσα, ουσιαστικά επιδοτεί το Δημόσιο με οικονο­μικό μάλιστα τρόπο, αναπληρώνοντας τις αδυναμίες του.

6.    Η επιτόπια παρουσία πρέπει να διασφαλίζεται με τρόπο επαρκή και αξιοπρεπή, που να μην μειώνει το κύρος της επίβλεψης και να μην την καθιστά ευάλωτη στα ποικιλώνυμα συμφέροντα.

7.    Η αποτίμηση της κάθε είδους αποζημίωσης πρέπει να βασίζεται σε ρεαλιστική βάση και να υπολογίζεται με αντικειμενικό τρόπο, έτσι ώστε η μετακίνηση να αποτελεί κίνητρο και όχι αντικίνητρο παρουσίας.

8.    Τα απαιτούμενα κονδύλια πρέπει να προβλέπονται στον προϋπολογισμό κάθε έργου και να προκαταβάλλονται. Σε άλλες περιπτώσεις, όπως π.χ. εκείνες για αυτοψίες πολεοδομι­κής υφής, ελέγχου κανονισμών υγιεινής και ασφάλειας, ελέγχου βιομηχανιών κλπ, να υπάρχουν διασφαλισμένες πιστώσεις στα προγράμματα των Περιφερειών, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης 1ου και 2ου βαθμού, των Ν.Π.Δ.Δ. και των Υπουργείων.

Μετά λοιπόν από τα παραπάνω εξάγεται το συμπέρασμα ότι το ισχύον σύστημα που ρυθ­μίζει τις εκτός έδρας μετακινήσεις δεν καλύπτει τους συναδέλφους μας και δεν πρέπει να συ­νεχιστεί.

Χρειάζονται ειδικές ρυθμίσεις που να διασφαλίζουν:

·           Την επιβεβλημένη παρουσία χωρίς περιορισμούς.

·           Την αξιοπρέπεια της επίβλεψης.

·           Τον αντικειμενικό τρόπο αποτίμησης των αποζημιώσεων.

·           Τα απαιτούμενα κονδύλια.

Είναι σαφές, σε ό,τι αφορά στη διασφάλιση των κονδυλίων, ότι θα πρέπει να πεισθεί η Ε.Ε. ότι τέτοιου είδους δαπάνες, που διασφαλίζουν την καλή εκτέλεση των Κ.Π.Σ. πρέπει να θεωρούνται επιλέξιμες και να ενταχθούν ως τέτοιες στον προγραμματισμό του Γ΄ Κ.Π.Σ., ει­δάλλως να καλυφθούν από εθνικούς πόρους. Άλλωστε, υπάρχει προηγούμενο προς αυτήν την κατεύθυνση, δεδομένου ότι από τα κονδύλια της Τεχνικής Βοήθειας πληρώνονται ήδη οι μετακινήσεις των υπαλλήλων των Επιτροπών Παρακολούθησης.

•  Πρωτοβουλία για τη σύνταξη των ειδικών ρυθμίσεων πρέπει να πάρουν τα παραγω­γικά Υπουργεία και ιδιαίτερα το Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. και το ΥΠ.ΕΣ.Δ.Δ.Α., που απασχολούν πάνω από το 80% των συναδέλφων μας μηχανικών και κατά συνέπεια γνωρίζουν σε βάθος το πρόβλημα. Σ’ αυτή την κατεύθυνση, ως πρώτο μέτρο να αυξηθεί ο προβλεπόμενος πόρος του 1% σε 3%, όπως ισχύει στις Ε.Υ.Δ.Ε.

Για το Δ.Σ.