ΣΧΕΤΙΚΑ
ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ ΤΗΣ Π.Ο.
ΕΜΔΥΔΑΣ
Η ειδική διαπαραταξιακή ομάδα εργασίας που συστάθηκε με απόφαση του Δ.Σ. της Π.Ο. Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. από τους συναδέλφους:
1. Νίκο Ματζάκο, μέλος του Δ.Σ. ως συντονιστή
2. Θόδωρο Μυλωνά, εκπρόσωπο της Π.Α.Σ.Κ.
3. Φίλιππο Παπαφιλίππου, εκπρόσωπο της Αγωνιστικής Συνεργασίας Μηχανικών Δημοσίου
με αναπληρωτή τον Αλέξη Καϊμάκη.
4. Πέτρο Σύρμο, εκπρόσωπο της Δημοκρατικής Κίνησης Μηχανικών Δημοσίου με αναπληρώτρια τη Σίσσυ Κορακά.
5. Τάκη Ιωάννου, εκπρόσωπο της Συσπείρωσης Μηχανικών Δημοσίου με αναπληρωτή το Γιάννη Γρηγορόπουλο.
6. Χρήστο Λεμπέση, εκπρόσωπο της Δημοσιοϋπαλληλικής Ενότητας Μηχανικών Δημοσίου με αναπληρωτή τον Δημήτρη Κουτζή,
συζήτησε διεξοδικά το θέμα της τριτοβάθμιας εκπροσώπησης της Ομοσπονδίας και κατέληξε στο κατωτέρω πρακτικό, το οποίο θέτει υπόψη του Διοικητικού Συμβουλίου προκειμένου να διαμορφώσει την εισήγησή του προς το 6ο Συνέδριο.
Εισηγήθηκε ο
συντονιστής Νίκος Ματζάκος
ο οποίος παρουσίασε την παρακάτω εισήγηση:
«Προκειμένου
να διαμορφώσουμε μια άποψη για την
τριτοβάθμια εκπροσώπηση της Π.Ο Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ.,
πρέπει να δούμε αρχικά πως διαμορφώνεται η
συνδικαλιστική διάρθρωση τόσο στη χώρα μας
όσο και στο διεθνές Σ.Κ. τόσο ιστορικά όσο
και σύμφωνα με την εξυπηρέτηση των
οικονομικών και γενικότερα των
επαγγελματικών δικαιωμάτων των μηχανικών
του Δημοσίου.
Έτσι δεν θα συναντήσουμε, από όσο είμαι
σε θέση να γνωρίζω, σε καμία χώρα του κόσμου,
τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση - ενός
και μόνον - κλάδου. Οι τριτοβάθμιες
συνδικαλιστικές οργανώσεις ενώνουν όλες
τις ομοσπονδίες και τα εργατικά κέντρα και
αποτελούν την ανώτερη σε Εθνικό επίπεδο
συνδικαλιστική ένωση των εργαζομένων μιας
χώρας. Στόχο έχουν να ενώσουν το σύνολο των
εργαζομένων της χώρας τους προκειμένου να
αντιμετωπίσουν τα γενικότερα προβλήματά
που αφορούν όλους. Οικονομικά, ασφαλιστικά,
συνταξιοδοτικά, συνθηκών εργασίας, ακόμα
και Εθνικά. Τα προβλήματα ενός
συγκεκριμένου κλάδου, όσο μεγάλος και
σοβαρός και αν
θεωρείται
από τα μέλη του, αντιμετωπίζονται από την
ομοσπονδία του συγκεκριμένου κλάδου. Δεν
γνωρίζω να υπάρχει συνδικαλιστικό ιστορικό
προηγούμενο τριτοβάθμιας οργάνωσης ενός
κλάδου σε καμία χώρα του κόσμου.
Πρέπει κατά συνέπεια πιστεύω να δούμε
την τριτοβάθμια συνδικαλιστική
εκπροσώπηση της Π.Ο. Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. να
εντάσσεται μέσα στο εθνικό και στο διεθνές
συνδικαλιστικό τοπίο και όχι έξω από
αυτό. Τούτο σημαίνει ότι πρέπει να
απορρίψουμε την άποψη που ακούγεται κάπου
– κάπου για Συνομοσπονδία Μηχανικών του
Δημοσίου. Πολύ περισσότερο όταν και οι δύο
τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις
της χώρας μας συζητούν ήδη για την
ενοποίησή τους σε μία, γεγονός που σημαίνει
ότι μία πρέπει να είναι η τριτοβάθμια
οργάνωση και αυτή να εκφράζει όλους τους
εργαζόμενους της χώρας μας. Έτσι το ερώτημα
που πρέπει πιστεύω να απαντήσουμε είναι
τούτο:
-
Να ενταχθεί η Π.Ο.
Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. στην υπάρχουσα σήμερα
τριτοβάθμια οργάνωση των Δημοσίων
Υπαλλήλων (Α.Δ.Ε.Δ.Υ.) ή όχι;
Από όλες τις πλευρές διαπιστώνεται -
και δικαιολογημένα - ότι το ζήτημα αυτό
είναι πολύ σοβαρό και σαν τέτοιο πρέπει να
το προσεγγίσουμε. Να ζυγίσουμε τα υπέρ και
τα κατά, το συνδικαλιστικό όφελος από τη μια
και την ενδεχόμενη ζημιά από την άλλη. Να
δούμε πως εξυπηρετούνται καλύτερα τα
συμφέροντα των συναδέλφων μας και χωρίς
προκαταλήψεις και αγκυλώσεις του
παρελθόντος να πάρουμε την μια ή την άλλη
απόφαση. Όλοι με βεβαιότητα επιζητούμε το
καλύτερο για τον κλάδο.
Θα προσπαθήσω να εκθέσω παρακάτω ποια
είναι κατά τη γνώμη μου τα κριτήρια που
πρέπει να λάβουμε υπόψη μας πριν πάρουμε
την οποιαδήποτε απόφαση, αναφέροντας
φυσικά και τα επιχειρήματά μου υπέρ της
ένταξης της Π.Ο. Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. στην Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
1.
Η μεγάλη
δημοσιοϋπαλληλική οικογένεια και η Π.Ο. Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ.
Η ομοσπονδία μας από την ίδρυσή της
μέχρι σήμερα ακολούθησε έναν «μοναχικό» ας
πούμε δρόμο έξω από την τριτοβάθμια
οργάνωση των Δημοσίων Υπαλλήλων. Αυτό
βέβαια δεν την εμπόδισε να έχει φιλικές
σχέσεις με την Α.Δ.Ε.Δ.Υ. και να συμμετέχει σε
όλες τις απεργιακές ή άλλες κινητοποιήσεις
που αποφάσιζε η τριτοβάθμια οργάνωση. Δεν
είχε όμως ποτέ μέχρι σήμερα καμία
ουσιαστική συζήτηση για τα γενικότερα
προβλήματα των Δ.Υ. ή τα ειδικότερα
προβλήματα των μηχανικών του Δημοσίου.
Η παλιά πρωτοβάθμια Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. ανήκε
στην Α.Δ.Ε.Δ.Υ. μέσω της Π.Ο.ΤΕ.Δ.Υ. (της
ομοσπονδίας των Τεχνικών) της οποίας ήταν
μέλος. Ο υποφαινόμενος μάλιστα
ως Γενικός Γραμματέας της Π.Ο.ΤΕ.Δ.Υ. για
κάποια διετία, συμμετείχα σε συνέδριο της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
σαν αντιπρόσωπος της Π.Ο.ΤΕ.Δ.Υ.
Η Π.Ο.ΤΕ.Δ.Υ. βέβαια διαλύθηκε μετά την
δημιουργία της Π.Ο Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. και την
δημιουργία ομοσπονδιών στο Υπουργείο
Γεωργίας.
Έχει καταγραφεί στη μνήμη όλων μας η
αρνητική στάση της ηγεσίας της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
στις μεγάλες κινητοποιήσεις του κλάδου το
1984 και το 1988. Στάση που δικαιολογημένα
δημιούργησε αισθήματα πικρίας και
αντίθεσης σε πολλούς συναδέλφους όλων των
παρατάξεων.
Η ζωή όμως προχωρεί και οι καιροί έχω τη
γνώμη ότι έχουν αλλάξει. Όλοι σήμερα
αναγνωρίζουν την ιδιαιτερότητα των κλάδων,
την αναγκαιότητα ξεπεράσματος του
ισοπεδωτικού και αντιπαραγωγικού «ενιαίου
μισθολογίου», την αναγκαιότητα
ουσιαστικής καθιέρωσης και επέκτασης
του θεσμού των Συλλογικών διαπραγματεύσεων
στο Δημόσιο. Πολλές ομοσπονδίες που
βρίσκονται μέσα στην Α.Δ.Ε.Δ.Υ. ζητούν ήδη με
τον ένα ή τον άλλο τρόπο ξεχωριστά
μισθολόγια ή ιδιαίτερες ρυθμίσεις, έχοντας
αν όχι την στήριξη, τουλάχιστον την ανοχή
της ηγεσίας της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
Έχω τη γνώμη ότι υπάρχει πλέον
κατανόηση και ανοχή στη διαφορετικότητα,
γεγονός που δεν υπήρχε τα παλιότερα χρόνια.
Ένα γεγονός που πρέπει να διαφυλάξουμε και
να προωθήσουμε παραπέρα σαν αποτέλεσμα
ωριμότητας του συνδικαλιστικού μας
κινήματος.
Σε ποια άλλωστε οικογένεια μικρή ή
μεγάλη δεν υπάρχουν αντιθέσεις και
προβλήματα; Η νομοτελειακή ύπαρξη
προβλημάτων ή η στάση κάποιων παλαιότερων
εκπροσώπων της οικογένειας είναι λόγοι που
δικαιολογούν την τοποθέτηση ενός μέλους
της οικογένειας έξω από αυτήν; Κατά τη γνώμη
μου όχι. Για να
είναι δικαιολογημένη η τοποθέτηση ενός
μέλους της οικογένειας έξω από αυτήν πρέπει
να αποδεικνύεται σε κάθε περίπτωση ότι τα
συμφέροντα του μέλους ικανοποιούνται μόνον
έξω από αυτήν και η επίλυση των όποιων
προβλημάτων του είναι αδύνατη όντας μέσα
στην οικογένεια.
Αν καταλήξουμε με κάποιο θεμελιωμένο
τρόπο ότι τα προβλήματά μας θα λυθούν μόνον
όταν παραμείνουμε έξω από την Α.Δ.Ε.Δ.Υ., τότε
ούτε λόγος να γίνεται για την ένταξή μας. Η
ιστορία της Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. όμως λέει ότι μέσα ή
έξω από την Α.Δ.Ε.Δ.Υ. τα προβλήματά μας πολλά
χρόνια τώρα παραμένουν άλυτα και το εμπόδιο
στην επίλυσή τους δεν είναι η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. αλλά
ουσιαστικά η πολύχρονη Κυβερνητική
αδιαλλαξία και η αδυναμία του
συνδικαλιστικού μας κινήματος να επιβάλλει
τις λύσεις που απαιτούνται και που είναι
σύμφωνες με τους κανόνες δικαίου και ηθικής.
2.
Τα μεγάλα δημοσιοϋπαλληλικά
προβλήματα και η Π.Ο. ΕΜΔΥΔΑΣ
Από το καταστατικό της η Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
ασχολείται με τα γενικότερα
προβλήματα των εργαζομένων στο Δημόσιο.
Συγκεκριμένα στην παρ. β του Άρθρου 2
αναφέρεται ότι:
«Σκοποί της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. είναι: Η
σφυρηλάτηση της ενότητας και της
συνεργασίας μεταξύ των μελών της και ο
συντονισμός της δράσης τους για την
διασφάλιση, την προστασία και την προαγωγή
των οικονομικών, εργασιακών, κοινωνικών,
ασφαλιστικών, συνταξιοδοτικών και
γενικότερων συμφερόντων των Εργαζομένων
στο Δημόσιο και την υπεράσπισή τους
απέναντι σε κάθε αυθαιρεσία της εξουσίας».
Είναι γεγονός ότι οι οποιεσδήποτε
Κυβερνητικές αποφάσεις για τα παραπάνω
γενικότερα ζητήματα, αφορούν όλους μας και
όχι μόνον την Α.Δ.Ε.Δ.Υ. Πρέπει συνεπώς να
έχουμε και εμείς οι μηχανικοί λόγο πάνω σε
αυτά.
Πως όμως βγαίνουν οι θέσεις της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
στα γενικότερα δημοσιοϋπαλληλικά ζητήματα;
Από όσα είμαι σε θέση να γνωρίζω τα
τελευταία τουλάχιστον χρόνια πριν από την
όποια απόφαση της διοίκησης, συγκαλείται
σύσκεψη όλων των ομοσπονδιών (και
πρωτοβάθμιων σωματείων πολλές φορές), κατά
την οποία συζητούνται αναλυτικά οι θέσεις
της κάθε ομοσπονδίας. Συμμετείχα σε τέτοιες
συσκέψεις σαν παρατηρητής αρκετές φορές
και πάντοτε υπήρχε σοβαρός προβληματισμός
όλων των συνδικαλιστών για τα γενικότερα
ζητήματα.
Αυτό που θέλω να επισημάνω εδώ είναι
ότι όσο σωστές και αν είναι οι θέσεις της Π.Ο.
Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. σε ένα γενικότερο ζήτημα, δεν θα
έχουν καμία τύχη αν τις προβάλλουμε μόνοι
μας. Οι σωστές μας θέσεις πρέπει να
ενωθούν με τις σωστές θέσεις του
δημοσιοϋπαλληλικού συνδικαλιστικού
κινήματος και να προβληθούν ενιαία,
συντονισμένα και δυναμικά για να έχουν τις
όποιες πιθανότητες ικανοποίησης. Ακόμα
αν θέλετε στην περίπτωση που οι άλλες
ομοσπονδίες, ή η Α.Δ.Ε.Δ.Υ., δεν έχουν τις
σωστές – κατά εμάς – θέσεις, αξίζει πιστεύω
η προσπάθεια να είμαστε μέσα στην
οικογένεια και να προσπαθούμε με
επιχειρήματα να πείθουμε για την ορθότητα
των θέσεών μας.
Ανάλογο πρόβλημα άλλωστε δεν είχαμε
πολλά χρόνια τώρα με το Τ.Ε.Ε.; Απουσίαζε ή
όχι το Τ.Ε.Ε. από πολλές κινητοποιήσεις του
κλάδου; Κανείς όμως – και σωστά – δεν
σκέφτηκε να προτείνει να βγούμε έξω από το Τ.Ε.Ε.
όσο και αν διαφωνούσε με την τότε ηγεσία του.
Μείναμε μέσα στην οικογένεια των μηχανικών,
σταθερά προσανατολισμένοι στην
ικανοποίηση των πάγιων αιτημά
των του
κλάδου, ώσπου οι καιροί άλλαξαν και έφεραν
τη νέα σημερινή διοίκηση του Τ.Ε.Ε. η οποία
πραγματικά είναι δίπλα μας.
Είμαστε, λέει το Τ.Ε.Ε., η πρωτοπορία του
συνδικαλιστικού κινήματος των μηχανικών.
Μπορούμε νομίζω να είμαστε και η πρωτοπορία
του συνδικαλιστικού κινήματος των δημόσιων
υπάλληλων.
3. Τα
προβλήματα των μηχανικών του Δημοσίου και η
ΑΔΕΔΥ.
Τα τελευταία χρόνια από τις επαφές που
είχαμε, διαπιστώσαμε ότι δεν υπάρχει
αντίθεση της ηγεσίας της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. με το
διεκδικητικό πλαίσιο της ομοσπονδίας μας. Η
κατοχύρωση των διακριτών επιδομάτων μας, ο
διυπουργικός κλάδος με την οικονομική και
βαθμολογική μας αναβάθμιση, η επιμόρφωση
των συναδέλφων, η προστασία του δημόσιου
χαρακτήρα των τεχνικών υπηρεσιών και όλα τα
αιτήματα που αναφέρονται στις Συλλογικές
Συμφωνίες και Συμβάσεις που υπογράψαμε,
βρίσκουν σύμφωνη την ηγεσία της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
και αυτό πρέπει να είναι για μας σημαντικό.
Χρειαζόμαστε συμμάχους και όχι
αντιπάλους στο δύσκολο αγώνα που κάνουμε
για την επίλυση των προβλημάτων μας.
Ιδιαίτερα η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. είναι κατά τη
γνώμη μου ένας απαραίτητος σύμμαχος. Κανένα
σοβαρό πρόβλημά μας δεν πρόκειται να λυθεί
αν έχουμε την Α.Δ.Ε.Δ.Υ. αντίπαλο, αφού είναι
θεσμικά ο προνομιακός συνομιλητής της κάθε
Κυβέρνησης. Αντίθετα πιστεύω θα έχουμε
περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας αν κατά
τις συνομιλίες με την Κυβέρνηση έχουμε την
συμπαράσταση και τη στήριξη της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
Το ίδιο φυσικά ισχύει για το Τ.Ε.Ε., τους
φορείς των μηχανικών, την πανεπιστημιακή
κοινότητα, τις ομοσπονδίες του Δημοσίου κλπ.
4. Ποιες
είναι οι δεσμεύσεις μας από την ένταξή μας
στην Α.Δ.Ε.Δ.Υ.;
Από το καταστατικό της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. δεν
προκύπτουν δεσμεύσεις που να εμποδίζουν ή
να δυσκολεύουν την αυτόνομη παρουσία και
δράση του συνδικαλιστικού κινήματος των
μηχανικών. Αυτό είναι βέβαια – κατά μια
οπτική – το τυπικό μέρος του πράγματος. Το
ουσιαστικό βρίσκεται στην καθημερινή
συνδικαλιστική πρακτική των ομοσπονδιών
του Δημοσίου και της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
Αν δούμε λίγο ιστορικά την
συνδικαλιστική πρακτική διαφόρων
ομοσπονδιών του Δημοσίου, θα δούμε
μακρόχρονες απεργιακές κινητοποιήσεις της
Ο.Λ.Μ.Ε., της Δ.Ο.Ε., της Ο.Σ.Π.Α., των Εφοριακών,
των Ο.Τ.Α. κλπ για την ικανοποίηση των
ιδιαίτερων αιτημάτων τους, με στήριξη της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
Θα δούμε ακόμα κάλυψη της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. στις
περιπτώσεις χώρων με ιδιομορφίες ή
δυσκολίες κινητοποίησης όπως ήταν αυτή των
Νομαρχιακών αυτοδιοικήσεων με τις
υποχρεωτικές μετατάξεις. Η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. με
απόφασή της κάλυψε την απεργιακή
κινητοποίηση των εργαζομένων στις
Νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις παρόλο που η
νεοσύστατη τότε ομοσπονδία τους δεν ήταν
μέλος της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. Κάλυψε επίσης και
καλύπτει πάντοτε τις απεργιακές
κινητοποιήσεις των Ελεγκτών Εναέριας
Κυκλοφορίας, ο σύλλογος των οποίων δεν
ανήκει σε δευτεροβάθμιο όργανο (Ο.Σ.Π.Α.) και
είναι εντελώς έξω από τον κορμό του
συνδικαλιστικού κινήματος.
Έχει υποχρέωση η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. και αυτό
κάνει, να συμπαραστέκεται στις
κινητοποιήσεις των ομοσπονδιών μελών της
όπου και όταν αυτές αποφασίζονται. Το
αντίθετο δεν έχει συμβεί ούτε υπάρχει
διάταξη στο καταστατικό της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. που να
υποχρεώνει τις ομοσπονδίες – μέλη να
συμμετέχουν υποχρεωτικά σε κινητοποιήσεις
που αποφασίζονται από την Α.Δ.Ε.Δ.Υ. Άλλωστε
πως είναι δυνατόν να έχει επιτυχία μια
κινητοποίηση που αποφασίζεται μονομερώς
από την Α.Δ.Ε.Δ.Υ. και δεν έχει τη στήριξη της
πλειοψηφίας των οργανώσεων – μελών της; Γι’
αυτό και οι απεργιακές κινητοποιήσεις της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
είναι πάντοτε μικρές (24ωρες) και
αποφασίζονται ύστερα από σύσκεψη των
οργανώσεων – μελών της και σύγκληση του
Γενικού της Συμβουλίου. Ό,τι κάνει δηλαδή
και η Π.Ο. Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. στην ανάλογη κλίμακα.
Η οργανωτική αυτοτέλεια και αυτονομία
των ομοσπονδιών είτε ανήκουν στην
Α.Δ.Ε.Δ.Υ. είτε όχι είναι δεδομένη και
κατοχυρωμένη. Τόσο καταστατικά όσο και στην
καθημερινή δράση και πρακτική. Κανένας
δεν μεταβιβάζει σε άλλον τα συνδικαλιστικά
του δικαιώματα. Ο φόβος που εκφράζεται
από ορισμένους συναδέλφους σχετικά με τα «καπελώματα»
κ.λ.π. είναι κατά τη γνώμη μου υπερβολικός
και χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.
5. Ο Νόμος
1264/1982
Στην παρ. 5 του άρθρου 30 του
συνδικαλιστικού νόμου 1264/1982 αναφέρεται ότι:
«…..δεν
επιτρέπεται η μετάθεση των κατά την παρ. 1
του παρόντος άρθρου δημοσίων υπαλλήλων, που
είναι μέλη διοικητικών συμβουλίων ή
προσωρινών διοικήσεων πρωτοβάθμιων
συνδικαλιστικών οργανώσεων, εφ’ όσον αυτές
ανήκουν σε δευτεροβάθμιες μέλη
τριτοβάθμιων οργανώσεων, χωρίς την έγγραφη
συγκατάθεση των ίδιων των υπαλλήλων και της
συνδικαλιστικής τους οργάνωσης….»
Αυτό σημαίνει κατά τη γνώμη μου ότι
έχουν συνδικαλιστική προστασία οι
συνδικαλιστές εκείνοι που ο σύλλογός τους
είναι ενταγμένος στον κορμό του
συνδικαλιστικού κινήματος των δημοσίων
υπαλλήλων.
Δεν γνωρίζω αν η διάταξη αυτή
εφαρμόζεται κατά γράμμα ή κατά ουσία. Στην
δική μου περίπτωση παραβιάστηκε κατάφωρα η
παραπάνω διάταξη και το δικαστήριο με
δικαίωσε. Ήμουν τότε μέλος του Δ.Σ.
πρωτοβάθμιου συλλόγου (Σύλλογος Τεχνικών
Υπαλλήλων Υπουργείου Οικονομικών), το οποίο
ανήκει στην Ο.Σ.Υ.Ο. (Ομοσπονδία Συλλόγων
Υπουργείου Οικονομικών), η οποία ομοσπονδία
ανήκει στην Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
Επειδή οι καιροί αλλάζουν και κανείς
δεν μας εγγυάται ότι η εν λόγω διάταξη θα
εφαρμόζεται κατ’ ουσία και όχι κατά γράμμα
από τα δικαστήρια, είναι καλύτερα να
είμαστε και τυπικά εντάξει με αυτό το θέμα,
αφού βέβαια διαπιστώσουμε πρώτα ότι
υπάρχουν ουσιαστικοί λόγοι ένταξής μας
στην Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
6. Συμπέρασμα.
Προσπαθώντας να προσεγγίσω το θέμα της
τριτοβάθμιας εκπροσώπησης της Π.Ο. Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ.
χωρίς προκατάληψη, ζυγίζοντας τα υπέρ και
τα κατά, δεν μπόρεσα να βρω σοβαρούς λόγους
που να συνηγορούν υπέρ της μη ένταξής μας
στην Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
Έχω τη γνώμη ότι με την ένταξή μας στην
Α.Δ.Ε.Δ.Υ. θα έχουμε συνδικαλιστικό όφελος
και όχι ζημιά.
Είμαι πρόθυμος να δεχθώ την καλόπιστη
αντίθετη επιχειρηματολογία και να
αναθεωρήσω τις παραπάνω απόψεις μου αφού
πεισθώ με επιχειρήματα για την ανυπαρξία
συνδικαλιστικού οφέλους από την ένταξή μας
στην Α.Δ.Ε.Δ.Υ. Ο καλόπιστος διάλογος θα
βοηθήσει πιστεύω όλους μας να βγούμε πιο
ώριμοι από τη συζήτηση του συγκεκριμένου
θέματος ανεξάρτητα από την όποια απόφαση
πάρουμε στο 6ο συνέδριο.
Άλλωστε είπα και στην αρχή ότι όλοι με
βεβαιότητα επιζητούμε το καλύτερο για τον
κλάδο».
Στη
συνέχεια το λόγο πήρε ο συνάδελφος Θόδωρος
Μυλωνάς ο οποίος ανέπτυξε την παρακάτω
εισήγηση:
«Ένα από τα κύρια θέματα που θα
μονοπωλήσει το ενδιαφέρον στο δεύτερο
καταστατικό συνέδριο είναι η ένταξη της Π.Ο.
ΕΜΔΥΔΑΣ σε τριτοβάθμια συνδικαλιστική
οργάνωση στην προκειμένη περίπτωση στην
ΑΔΕΔΥ.
Όταν
η ΕΜΔΥΔΑΣ έκανε την επιλογή να αναβαθμιστεί
από πρωτοβάθμιο σωματείο σε δευτεροβάθμια
οργάνωση – Ομοσπονδία αποφάσισε τότε να
μην ενταχθεί στην ΑΔΕΔΥ. (Το 1ο
συνέδριο της δευτεροβάθμιας οργάνωσης
ΕΜΔΥΔΑΣ Π.Ο. έγινε τον Απρίλιο του 1998 στη
Θεσσαλονίκη). Η επιλογή αυτή έγινε :
·
Για να έχει την πλήρη
δυνατότητα να διαχειρίζεται ανεξάρτητα και
χωρίς κηδεμονία τις τύχες και τα δικαιώματα
του κλάδου των Διπλ. Μηχανικών ΠΕ
Δημ. Υπαλλήλων.
·
Ήθελε την ενίσχυση του
διαπραγματευτικού της ρόλου. Είχε διαφανεί
από τότε ότι θα εφαρμοζόταν και στη χώρα μας
η διαδικασία των συλλογικών
διαπραγματεύσεων στο Δημόσιο και η πρόθεση
μας βέβαια ήταν η συλλογική διαπραγμάτευση
για όλα τα θέματα που αφορούν τον κλάδο να
είναι αποκλειστική αρμοδιότητα της
ανεξάρτητης Β’ βάμιας ΕΜΔΥΔΑΣ. (Τέτοια
θέματα είναι το Βαθμολόγιο, το Μισθολόγιο
αλλά και τα ασφαλιστικά, η νομική κάλυψη, η
επιμόρφωση κλπ.)
·
Υπήρχε πιο πριν η αρνητική
εμπειρία της δεκαετίας του ’80 που είχε
θεσπιστεί η ισοπέδωση των αξιών με το
ενιαίο Μισθολόγιο και Βαθμολόγιο στο
Δημόσιο Τομέα στο οποίο συμπεριλαμβανόταν
και ο κλάδος Διπλ. Μηχανικών ΠΕ. Ο κλάδος μας
αγωνίστηκε τότε ενάντια στο ενιαίο και την
ισοπέδωση. Μεταξύ των άλλων όμως είχαμε
τότε την αντιπαλότητα της ΑΔΕΔΥ που ήταν
υπέρ της ένταξης μας στο ενιαίο, θέση που
δεν δείχνει να έχει αλλάξει και σήμερα. Και
αυτό ήταν ένας βασικός λόγος που η ΕΜΔΥΔΑΣ
έκανε την επιλογή της ανεξαρτητοποίησης
και της μη ένταξη στην ΑΔΕΔΥ.
Με
την απόφαση του 4ου Συνεδρίου της
Ομοσπονδίας στο Βόλο ορίζεται ότι:
“Ε. Παράλληλα
η Ομοσπονδία θα επιδιώξει την προώθηση των
στόχων και την επίλυση των αιτημάτων που
αναφέρονται στη συνέχεια :
. . . .
15. Διερεύνηση
του θέματος της τριτοβάθμιας εκπροσώπησης
της Ομοσπονδίας και εισήγηση του στο 2ο
Καταστατικό Συνέδριο το 2003”.
Επίσης με βάση το
πρόσφατο Πρόγραμμα Δράσης του Δ.Σ. της Π.Ο.
ΕΜΔΥΔΑΣ όπως εγκρίθηκε στη συνεδρίαση του Δ.Σ.
της 12 Φεβρουαρίου 2003 αποφασίστηκε (για την
περίοδο 2002 - 2004) :
Στο
κεφάλαιο : Γ. ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗ ΤΟΥ
ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
“Για
το σκοπό αυτό απαιτούνται να υλοποιηθούν οι
παρακάτω στόχοι:
1.
Αλλαγή καταστατικού
Θα
συσταθεί διαπαραταξιακή
ειδική ομάδα εργασίας, η
οποία με τη συνδρομή δικηγόρου θα προτείνει
τις απαραίτητες αλλαγές και προσαρμογές
όχι μόνο του καταστατικού της Ομοσπονδίας
αλλά και των καταστατικών των Α’ βάθμιων
ΕΜΔΥΔΑΣ, . . . . .
Τέτοιου
είδους καταστατικές αλλαγές είναι οι
απαρτίες των συνελεύσεων, ο προσδιορισμός
συγκεκριμένου χρόνου εκλογών για τις Α’
βάθμιες ΕΜΔΥΔΑΣ και την Ομοσπονδία, το θέμα
της εκπροσώπησης της Ομοσπονδίας σε
τριτοβάθμιο όργανο, η ίδρυση και λειτουργία
του ταμείου αλληλοβοήθειας κλπ.” . . . .
Πιστεύουμε
ότι οποιαδήποτε επιλογή μας για ένταξη σε
τριτοβάθμια Ομοσπονδία (στη συγκεκριμένη
περίπτωση στην ΑΔΕΔΥ) θα πρέπει να γίνει
μέσα από ανοιχτές διαδικασίες με ενημέρωση
και διάλογο στη βάση με όλους τους
συναδέλφους. Δεν μπορεί να αποτελεί
αντικείμενο μιας πενταμελούς
Επιτροπής αποκομμένης από τον κόσμο η οποία
κλειστή μέσα σε ένα γραφείο θα διαμορφώσει
την εισήγηση για το συνέδριο και με πίεση σε
μικρό χρονικό διάστημα. Μην ξεχνάμε ότι το
μεγαλύτερο πρόβλημα του συνδικαλισμού
σήμερα είναι η μικρή αποδοχή και αναγνώριση
των συνδικαλιστών από τον πολύ κόσμο. Είναι
γεγονός ότι υπάρχει αποξένωση του
συνδικαλιστικού κινήματος και κυρίως της
κορυφής του από τα απλά μέλη και τη βάση του.
Δεν υπάρχει πλατύ μαζικό κίνημα που θα
δίνει τη δυνατότητα σε όλες τις απόψεις να
ακουστούν και να ανθήσουν. Συγκεκριμένα στο
θέμα της ένταξης μας στην ΑΔΕΔΥ που είναι
ένα θέμα που έχει διχάσει
επανειλημμένα τον
κλάδο, με δυσάρεστα επακόλουθα, οι απόψεις
που υπάρχουν στους 10.300 συναδέλφους Διπλ.
Μηχανικούς δεν έχουν ακουστεί. Οι
συνάδελφοι δυστυχώς έχουν πλήρη άγνοια.
Θα έπρεπε να τους είχε γίνει ενημέρωση
και να ακουστούν οι θέσεις τους πριν από
οποιαδήποτε άλλη πρωτοβουλία.
Η παράταξη μας είχε πει και παλαιότερα
ότι με την ΑΔΕΔΥ θα πρέπει να υπάρξει ένας
ειλικρινής διάλογος σε όλα τα θέματα όπως
το θέμα του Μισθολογίου και του Βαθμολογίου
των Μηχανικών, στο
οποίο σε παλαιότερες κρίσιμες περιόδους η
ΑΔΕΔΥ ήτανε εναντίον μας υπερασπίζοντας
την ένταξη μας τότε στο ισοπεδωτικό ενιαίο
μισθολόγιο και βαθμολόγιο. Στα ζητήματα
αυτά η αντίθεση μας αυτή είναι ακόμα
ανοιχτή και θα έπρεπε τουλάχιστον πρώτα να
έχει ολοκληρωθεί ένας διάλογος μαζί της
ώστε να επιλυθούν αυτές οι διαφορές. Όσο τα
ζητήματα αυτά παραμένουν ανοιχτά
οποιαδήποτε απόφαση θα ήταν άκαιρη, θα
μπορούσε να αποβεί επιζήμια και να
συρρικνώσει κατά πολύ τις διεκδικητικές
μας δυνατότητες και την κατοχυρωμένη με
αγώνες δεκαετιών ανεξάρτητη φωνή του
κλάδου μας.
Η εκτίμηση μας είναι ότι η πλειοψηφία
των συναδέλφων μας είναι ενάντια στην
ένταξη στην ΑΔΕΔΥ έχοντας άλλωστε και νωπές
ακόμα τις πικρές αναμνήσεις της στάσης της
υπέρ του ενιαίου. Το θέμα αυτό όπως μπαίνει
τώρα θα αποτελέσει αιτία φθοράς και πόλωσης
και αντί να μας ενώσει θα μας διχάσει.
Είναι
γνωστό ότι στο ευρύτερο συνδικαλιστικό
κίνημα είναι σε εξέλιξη σημαντικές
διεργασίες και διάλογος όπως το βασικό θέμα
της συνένωσης της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΕ σε μία
συνδικαλιστική οργάνωση υψηλότερου βαθμού.
Είναι μία διαδικασία σε εξέλιξη και καλό θα
είναι να δούμε πρώτα τις προοπτικές και τα
αποτελέσματα αυτών των προσπαθειών και να
μην πάρουμε άκαιρες αποφάσεις.
Σήμερα
η ΕΜΔΥΔΑΣ έχει κατοχυρώσει μία μεγάλη
κατάκτηση και μετά από πολλούς αγώνες, που
είναι η δυνατότητα να παλεύει και να
διαπραγματεύεται στην ουσία μόνη της τα
δικαιώματα του κλάδου. Το
δικαίωμα αυτό μας έχει αναγνωριστεί από την
Πολιτεία και μέσα από τη διαδικασία των
συλλογικών διαπραγματεύσεων. Η ένταξη στην
τριτοβάθμια οργάνωση μπορεί να αποτελέσει
πισωγύρισμα και περικλείει τον κίνδυνο να
μπούμε κάτω από την ομπρέλα θέσεων και
διεκδικήσεων μιας συνομοσπονδίας που σε
βασικά ζητήματα μπορεί να έχει αντίθετη από
εμάς άποψη.
Κανείς δεν μπορεί
να περιορίσει και να συρρικνώσει την
ανεξάρτητη φωνή της Π.Ο. ΕΜΔΥΔΑΣ σε σχέση με
τις δικαιώματα μας. Με την ένταξη μας σε
Συνομοσπονδία μπορεί να μας μπει κανένα «καπέλο»
ώστε στα πλαίσια κάποιων «γενικών
ρυθμίσεων» για όλους από την Συνομοσπονδία
να μπουν σε κίνδυνο και να ισοπεδωθούν η να
απολεστούν δικαιώματα μας όπως το
Βαθμολόγιο και το Μισθολόγιο των Μηχανικών
ή ακόμα το ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό (η
σύνταξη από το ΤΣΜΕΔΕ ). Υπάρχουν ακόμα τα
επιστημονικά και επαγγελματικά μας
δικαιώματα που αποτελούν δικό μας
αντικείμενο. Γιατί όντως είμαστε ένας
επιστημονικός κλάδος υψηλού επιπέδου με
πολλά και εξειδικευμένα προβλήματα.
Είναι γνωστό ότι πολλές ομοσπονδίες
όπως οι εφοριακοί και οι καθηγητές προωθούν
και διεκδικούν δικά τους ειδικά μισθολόγια
και στην ουσία έχουν αυτονομηθεί από την
ΑΔΕΔΥ, παρουσιάζοντας φυγόκεντρες τάσεις.
Κανείς λόγος δεν υπάρχει η Π.Ο. ΕΜΔΥΔΑΣ
ειδικά αυτή την περίοδο να ενισχύσει μία
αντίστροφη λογική που μπορεί να αποδειχθεί
ότι μπορεί να λειτουργήσει ισοπεδωτικά σε
βάρος μας.
Σήμερα
άλλωστε η ζωή έχει αποδείξει ότι η δυναμική
είναι εκείνη που κατοχυρώνει τα
συνδικαλιστικά όργανα και όχι κάποιοι
χειρισμοί και «συναντήσεις ή συμφωνίες
κορυφής». Και δυστυχώς σήμερα ο πήχης των
αιτημάτων και διεκδικήσεων μας όπως αυτές
προωθούνται από την ηγετική ομάδα της
ΕΜΔΥΔΑΣ είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Η
απεμπόληση αρχών και στόχων όπως είναι το
Μισθολόγιο και το Βαθμολόγιο των Μηχανικών
είναι χαρακτηριστική.
Και βέβαια το θέμα
της ένταξης στην ΑΔΕΔΥ δεν μπορεί να
χρησιμεύσει για να πάρουν κάποιοι
συνάδελφοι συνδικαλιστές του κλάδου μας
μία επί πλέον «καρέκλα χαρτοφυλάκιο» του
αντιπροσώπου της ΕΜΔΥΔΑΣ στην ΑΔΕΔΥ σε μία
εκπροσώπηση κορυφής.
Με τα σημερινά δεδομένα πιστεύουμε ότι
η Π.Ο. ΕΜΔΥΔΑΣ θα πρέπει να παραμείνει έξω
από την ΑΔΕΔΥ. Αν δεν προηγηθεί ένας
ειλικρινής διάλογος κάθε άλλη κίνηση θα
είναι τουλάχιστον άκαιρη. Ανεξάρτητα όμως
από αυτό, η Π.Ο. ΕΜΔΥΔΑΣ θα πρέπει να είναι
πάντα παρούσα, όπως και τώρα, και να
συμμετέχει με την ΑΔΕΔΥ και με άλλες
ομοσπονδίες και συνομοσπονδίες
σε ενωτικές διεκδικήσεις και
κινητοποιήσεις που αφορούν συγκεκριμένα
δικαιώματα και αιτήματα».
Η
συνάδελφος Σίσσυ Κορακά που μίλησε στην
συνέχεια τάχθηκε υπέρ της ένταξης της
ομοσπονδίας στην ΑΔΕΔΥ με επιφύλαξη
σχετικά με ενδεχόμενη αμφισβήτηση στο
μέλλον της δυνατότητας υπογραφής
Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας από την
Ομοσπονδία όταν θα ανήκει στην ΑΔΕΔΥ. Και
αυτό γιατί ένα από τα επιχειρήματα της
γνωμοδότησης Μητρόπουλου, ήταν το γεγονός
ότι όντας έξω από την ΑΔΕΔΥ, έπρεπε η Π.Ο.
ΕΜΔΥΔΑΣ να υπογράψει Συμβάσεις και
Συμφωνίες αφού δεν μπορούσε η ΑΔΕΔΥ να μας
εκπροσωπήσει. Ο συνάδελφος Πέτρος
Σύρμος έχει την άποψη να τροποποιηθεί η
δομή του κινήματος των μηχανικών με τη
δημιουργία τριτοβάθμιου οργάνου (μηχανικών)
ανεξάρτητου από την ΑΔΕΔΥ.
Στη συνέχεια πήραν το λόγο οι
συνάδελφοι: Φίλιππος Παπαφιλίππου και Τάκης
Ιωάννου οι οποίοι τάχθηκαν υπέρ της
ένταξης της Ομοσπονδίας στην ΑΔΕΔΥ.
Ο
συνάδελφος Χρήστος Λεμπέσης
ανέφερε ότι η Π.Ο. ΕΜΔΥΔΑΣ δεν είναι
λογικό να βρίσκεται έξω από την
συνδικαλιστική πυραμίδα και ότι σαν
δημόσιοι υπάλληλοι που είμαστε
επηρεαζόμαστε ούτως
ή άλλως από τις αποφάσεις της ΑΔΕΔΥ και
συνεπώς θεωρεί αυτονόητο να συμμετέχουμε
στη λήψη των αποφάσεων που μας αφορούν.
Πρέπει λοιπόν η Ομοσπονδία να εγγραφεί στην
ΑΔΕΔΥ.
Αθήνα
3-6-2003
Τα μέλη:
Ο
Συντονιστής:
1.
Θόδωρος Μυλωνάς
Νίκος Ματζάκος
2.
Φίλιππος Παπαφιλίππου
3.
Πέτρος Σύρμος
4.
Τάκης Ιωάννου
5.
Χρήστος Λεμπέσης